Jacques Zaneveld

Scoutpedia.nl, dé Scouting wiki
Ga naar:navigatie, zoeken


Dr. Jacques Simon Zaneveld
Jacques Simon Zaneveld.jpg
Icon boy scout.svg
De Nederlandse Padvinders klein.png De Nederlandse Padvinders
Hoofdcommissaris
Geboorteplaats
Scheveningen
(Zuid-Holland)
Nederland
Geboortedatum
9 december 1909
Overlijdensplaats
Den Haag
(Zuid-Holland)
Nederland
Overlijdensdatum
15 september 2001

Jacques Zaneveld was hoofdcommissaris van De Nederlandse Padvinders van 1953 tot 1955.

Hij studeerde biologie in Leiden en werd daarna in 1936 leraar biologie in Den Haag. In 1938 werd hij benoemd als medewerker bij het Rijksherbarium te Leiden. In 1941 promoveerde hij. Zijn dissertatie luidde: "The Charophyta of Malaysia and Adjacent Countries". (Charophyta zijn kranswieren). Daarna werd hij medewerker bij het Laboratorium voor Zeeonderzoek te Batavia (Djakarta) en algoloog bij ’s Lands Plantentuin in Buitenzorg (Bogor) bij Batavia (Djakarta) van 1948 – 1952. Vervolgens werd hij weer leraar biologie in Nederland en Hoofdcommissaris van de NPVVereniging "De Nederlands(ch)e Padvinders" van 1953 – 1955. Hij was directeur van 1954 – 1957 en medeoprichter van het "Carmabi" te Curaçao (Caribbean Marine Biological Institute). Van 1959 – 1975 was Zaneveld hoogleraar aan de Old Dominion University in Norfolk (USA). Hij gaf er leiding aan het "Institute of Oceanography" dat hij had opgericht. Met dit instituut bestudeerde hij de algen in het Zuidpoolgebied. Van 1963 – 1967 leidde hij drie expedities naar Antarctica. Er werd daar een gletsjer naar hem vernoemd: de "Zaneveld Glacier". In 1966 werd hij genaturaliseerd tot Amerikaan. Zaneveld was getrouwd met Engelina van de Water. Ze kregen twee zoons, Lourens en Ronald die beiden hoogleraar werden in de Verenigde Staten. Lourens in de Oceanografie en Ronald in de Biochemie. Na het overlijden van Engelina was Janny Dijkstra zijn partner.

In zijn jeugd en op latere leeftijd was Jacques Zaneveld altijd betrokken bij de padvinderij. In de tijd waarin hij in Batavia woonde richtte hij een padvindersorganisatie voor Nederlands Indië op. Het was één organisatie voor jongens en meisjes, zoals we nu Scouting Nederland kennen in ons land. In Nederland was hij behalve hoofdcommissaris op latere leeftijd ook voorzitter van de oud-padvindersorganisatie "Vrienden van Scouting" (VVSVereniging Vrienden van Scouting). Toen hij hoofdcommissaris was werden in 1953 op zijn initiatief onderscheidingstekens voor leidsters en leiders ingevoerd door de Nationale Padvindersraad: De Zilveren Vlaamse Gaai en de Gouden en Zilveren Jacobsstaf. Zijn padvindersarchief wordt bewaard door het Reizend Scoutingmuseum.

Bronnen en referenties[bewerken]

  • Historie van de Oceanografie Club
  • Reizend Scoutingmuseum