Frans van der Veer

Frans van der Veer was actief binnen Scouting en tijdens zijn krijgsgevangenschap sloot hij zich aan bij verschillende (ondergrondse) voortrekkersstammen, tijdens het werken aan de Birmaspoorlijn.

Levensloop

Op 21 november 1927 trouwde hij in Utrecht met Francina Wilhelmina Lammerts van Bueren. Ze verhuisden naar Nederlands-Indië, waar hij werkte bij Fraser Baton & Co in Soerabaja. Zij scheidden op 12 december 1935.

Scouting

Hij was in 1930 hopman van de gemengde Groep 3 in Batavia. Daarnaast was hij vanaf januari 1930 eindredacteur en het redactieadres van Het Padvindersblad, de officiële uitgave van de NIPV. In maart 1934 droeg hij die functie over aan Jan Loogen, oubaas uit Semarang, omdat hij naar Nederland vertrok. In de aanloop naar de Wereld Jamboree in 1937 was hij assistent-hoofdkwartierscommissaris voor de Jamboree 1937 bij de NIPV. Hij woonde toen in Amsterdam. Daar was hij ook groepsleider en assistent voortrekkersleider van Groep 4 van de PVN, de 1^e Wartburggroep in Amsterdam. Geert Spleet was daar hopman en later oubaas. Tijdens de wereldjamboree was hij assistent-contingentsleider van de het contingent uit Nederlands-Indië.

Op Java was hij provinciaal commissaris voor Oost-Java. In Soerabaja was hij als oubaas betrokken bij de Ruyterstam van groep Oranje Blauw uit Soerabaja.

Tijdens de mobilisatie was hij Landstormsoldaat bij in de infanterie bij het 2^e bataljon Landstorm in Soerabaja. Hij werd krijgsgevangen gemaakt en geïnterneerd op Java. Vervolgens werd hij naar Thailand gebracht om te gaan werken aan de Birmaspoorlijn. Hij sloot zich daar in diverse kampen aan bij voortrekkersgroepen. In kamp Chungkai was Frans als oubaas aanwezig bij de oprichting van de Kapitein Servaes Stam op 2 december 1943. Bij de oprichting werden door de aanwezigen handtekeningen gezet. Deze stam heeft bestaan tot mei 1944. De bijeenkomsten vonden plaats onder de boom in de moestuin. In Kamp Tamuan werd op 18 mei 1944 de Colonel Dunlop Stam opgericht. Frans van der Veer, Johannes van der Zant en Leo ter Braake werden hier oubaas.

Na de bevrijding werd Van der Zant hoofd van het onderwijs, belast met het organiseren van onderwijs aan kinderen in de drie kampen in Siam (Thailand) waar Nederlanders verbleven voor ze naar Nederland konden terugkeren. Krijgsgevangenen werden hier met hun vrouwen en kinderen herenigd. Hij vroeg hopman Van der Veer om als algemeen leider (soort districtscommissaris) de opstart van Scoutinggroepen op zich te nemen. Onder zijn leiding herleefde Scouting. Op 5 januari 1946 werd de beweging gestart en ontstonden drie groepen, in het Julianakamp en Wilhelminakamp in Nakom Paton en het Emmakamp in Tamuan. Omdat er gebrek was aan alles, maakten de jongens veel zelf, totempalen, troepvaandels, patrouillevlaggen.

Na de oorlog verzamelde Frans verhalen van collega’s over de kampen waar ze in de oorlog verbleven. Hiermee stelde hij het boekje Achter Kawat en Gedek samen. In 1945 schreef hij ook een verslag van de ervaringen van een dienstplichtig militair als geïnterneerde op Java en als dwangarbeider aan de Birmaspoorweg. Dit werd in 1995 als boekje uitgegeven met de titel Een man zonder ring: dagboek van een vader aan de Dodenspoorweg.

In mei 1946 kwam hij aan in Nederland. Eind van het jaar ging hij terug naar Nederlands-Indië. In februari 1948 organiseerde hij als provinciaal commissaris in Oost-Java van de NIPV een koempoelan. In de zomer van 1955 keerde hij terug naar Nederland. Hij werd vanuit de NPV belast met het Witte Stappenplan. Hij richtte groepen op in plaatsen waar nog geen scoutinggroepen waren. Hij was zeer actief in Zeeland, Zuid-Holland en in de Achterhoek. In 1964 werd hij HKC-Buitenland bij de NPV. Hij vertrok naar Suriname en Curaçao.

Onderscheidingen en eretitels

Bronnen en referenties

Vereeniging Nederlandsch Indische Padvinders

Go to the page with the definition of 'NIPV'

De Nederlandse Padvinders

Go to the page with the definition of 'NPV'

Neutrale Padvinders Vereeniging

Go to the page with the definition of 'NPV'