Albert Schweitzer

Voor groepen die zich naar Albert Schweitzer vernoemd hebben, zie Albert Schweitzergroep

Albert Schweitzer was een Duitse dokter naar wie verschillende scoutinggroepen vernoemd zijn, of vernoemd zijn geweest. Hij werd vooral bekend door Lambarene, het ziekenhuis in Gabon in Centraal-Afrika, waar hij het grootste deel van zijn leven heeft doorgebracht.

Biografie

Schweitzer werd geboren op 14 januari 1875 in Kaysersberg, een klein plaatsje in de toen Duitste Elzas, tegenwoordig een onderdeel van de Franse regio Grand Est. Na het gymnasium ging hij in 1893 in Straatsburg theologie en filosofie studeren. Maar dat niet alleen: hij studeerde muziek bij de beroemde organist Charles-Marie Widor in Berlijn.

Hij kwam tot het besluit dat hij zich wil wijden aan het welzijn van de mensheid. Op zijn dertigste pakte hij een vierde studie op. In 1905 ging Schweitzer medicijnen studeren aan de universiteit van Straatsburg om daarna als arts te kunnen werken in Afrika. Inmiddels had hij Hélène Bresslau ontmoet, een studente kunstgeschiedenis. Na zijn medicijnenstudie vertrokken zij naar Lambarene in Gabon. Er was helemaal niets, alleen een schuur die ingericht kon worden als ziekenhuis.

Maar dan brak de Eerste Wereldoorlog uit. Ze moesten hun werk opgeven. Nathan Söderblom, de aartsbisschop van Zweden, nodigde Schweitzer uit in zijn land lezingen en orgelconcerten te komen geven. Dankzij die lezingen was Schweitzer in staat om zijn levensfilosofie te delen met het grote publiek. Dat publiek reageerde enthousiast op zijn verhalen.

In 1924 ging hij terug naar Lambarene. Bij aankomst bleek er niets meer over te zijn van wat hij voor de Eerste Wereldoorlog had gebouwd. Hij moest helemaal opnieuw beginnen. Van de overheid kreeg hij 75 hectare grond waarop binnen een paar jaar nieuwe barakken werden gebouwd. Het ziekenhuis groeide snel uit tot een soort dorp. Vanaf die tijd werd hij geholpen door Europese artsen en verpleegsters.

Nobelprijs

In de laatste jaren van zijn leven ging Schweitzer weer een keer aan het studeren. Dit keer kernfysica. Hij zag het als zijn taak om de wereld te waarschuwen voor de gevolgen van de kernbewapening en kernproeven. In 1952 kreeg hij de Nobelprijs voor de vrede. Het geld bestede hij aan de bouw van een apart dorp voor leprapatiënten, het 'Village de Lumière', dorp van het licht.

Positieve gerichtheid

Schweitzer's voornaamste bijdrage aan het denken van de twintigste eeuw bestond uit zijn positieve gerichtheid op het menselijk leven. Hij waarschuwde voor alles wat de kwaliteit van het leven in de weg stond en had een diep respect voor wat de kwaliteit van leven bevorderde. 'Als gij moet kiezen tussen het leven en de dood, kies dan het leven'. Toen hij in een kano op een rivier aan het varen was, kreeg hij een visioen over radicaal kiezen voor dat leven. 'Leven is leven dat leven wil te midden van leven dat leven wil.'

Op 4 september 1965 kwam aan zijn leven een einde. Hij werd 90 jaar.